هر كس مال حرامى به دست آورد ، خداوند از او نه صدقه‌اى را مىپذيرد و نه آزاد كردن بنده‌اى را و نه حجّى و نه عمره‌اى را و خداوند عز و جل به اندازه اجر اين كارها ، برايش گناه مىنويسد و آنچه [ از آن اموال حرام ] پس از مرگش باقى بماند ، ره‌توشه او به سوى آتش خواهد بود ؛ امّا هر كس بتواند مال حرامى به دست آورد و از ترس خدا از آن چشم بپوشد ، مشمول محبّت و رحمت خدا مىشود و دستور داده مىشود كه او را به بهشت ببرند . هر كس با زن نامحرمى دست بدهد ، در روز قيامت ، بسته در غل و زنجير مىآيد و سپس دستور مىرسد كه او را به آتش ببرند . هر كس با زنى كه محرم او نيست ، شوخى كند ، به ازاى هر كلمه‌اى كه در دنيا به آن زن گفته است ، هزار سال [ در آتش ] نگه داشته مىشود . و هر گاه زن ، مرد را به خود بپذيرد و در نتيجه ، مرد [ به حرام ، ] نزديك او شود يا ببوسدش يا با وى نزديكى كند و يا با او شوخى كند و مرتكب فحشايى شود ، همان گناهى كه براى مرد است ، براى او نيز هست و چنانچه زن راضى نباشد و مرد با زور به وى دست‌درازى كند ، گناه آن زن نيز بر مرد است . هر كس در خريد يا فروشى ، سرِ مسلمانى كلاه بگذارد ، از ما [ مسلمانان ] نيست و روز قيامت ، با يهود محشور مىشود ؛ زيرا هر كس سر مردم كلاه بگذارد ، مسلمان نيست . هر كس از همسايه خود وسيله‌اى « 1 » را كه بدان احتياج دارد ، دريغ ورزد ، خداوند نيز در روز قيامت ، فضل و بخشش خود را از وى دريغ مىدارد و او را به خودش وا مىگذارد و البتّه هر كس كه خداوند او را به خود وا گذارد ، هلاك مىشود و خداوند عز و جل هيچ عذرى را از وى نمىپذيرد . هر گاه زنى شوهرش را آزار دهد ، اگر تمام عمرش را روزه بگيرد و شب‌ها به عبادت بپردازد و بنده‌ها آزاد كند و مال‌ها در راه خدا انفاق نمايد ، خداوند هيچ نماز و كار نيكى را از او نمىپذيرد ، تا آن گاه كه شوهرش را كمك كند و از خود راضى گرداند ، و گرنه آن زن ، نخستين كسى است كه به دوزخ مىرود . مرد نيز اگر در حقّ همسر خود آزار و ستم روا دارد ، چنين گناه و عذابى خواهد داشت . هر كس به صورت مسلمانى سيلى زند ، خداوند در روز قيامت ، استخوان‌هاى او را خرد

--> ( 1 ) . در متن عربى حديث ، " ماعون " آمده است كه به معناى هر چيزى است كه منفعت و كارآيى داشته باشد ، يا هر وسيله‌اى كه مردم از يكديگر به عاريه مىگيرند ، مانند : سطل و تيشه و ديگ و امثال اينها .